ATLETIEK BIJ UVS  

De grondleggers

Gedurende een veertigtal jaren vormt de atletiekafdeling een belangrijk onderdeel binnen UVS. In 1920 begint deze tak van sport binnen onze vereniging gestalte te krijgen. Een atletiekcommissie, bestaande uit de heren Hellendoorn, Blomjous, Peter en Hendriks, legt contact met de vereniging NVC uit Noordwijkerhout en organiseert onderlinge wedstrijden, de zogeheten ‘Duel Meets’. Genoemde commissieleden en een handjevol atletiekers, waarvan Sam Meerburg de meest aansprekende is, kunnen worden beschouwd als de grondleggers van de atletiekbeoefening bij UVS. Belangrijk in die tijd zijn de wedstrijden om de LVB-wisselbeker. Daarvoor bestaat bij de verenigingen veel belangstelling. Het behalen van de felbegeerde trofee in 1927 vormt de aanzet tot een bloeiperiode van onze atletiekafdeling. In 1929 komt de wisselbeker definitief in bezit van UVS, nadat deze voor de derde achtereenvolgende keer wordt gewonnen.

Sam Meerburg

Behalve een verdienstelijk voetballer is Sam Meerburg gedurende de jaren ’20 hét grote atletiektalent bij de LV & AV UVS. Met name op het onderdeel speerwerpen behoort hij bij de Nederlandse top. Zo werpt Meerburg in 1928 tijdens wedstrijden in Delft de speer naar een afstand van 53,76 meter. Dit is slechts 50 cm onder het Nederlands record. Een jaar later maakt Sam Meerburg deel uit van de Nederlandse atletiekploeg voor de landenwedstrijd tegen Duitsland.

Dwars door Leiden  

September 1932: de winnende UVS-ploeg. V.l.n.r.: F. Hakkaart, L. Boom, G. Annokkee, J. Arbouw, J. Delfos, W. Wijting, J. Wassenburg, E. Harland, G. de Lange, D.K. Ouwehand en J. Annokkee

De ‘Dwars door Leiden’ is in de jaren ’30 en daarna een groot sportevenement waar de hele stad voor uitloopt. Er bestaat een ‘Dwars door Den Haag’, een ‘Dwars door Leeuwendaal’, maar de Leidse versie is toch het atletiekhoogtepunt van het jaar. UVS blijkt in die jaren uit goede lopers te beschikken, want in 1930 zijn de blauwwitten  tijdens de befaamde 10 x 400 meter estafetteloop het snelst van allemaal. En wint daarmee voor het eerst de felbegeerde zilveren estafettestok, uitgeloofd door het Leidsch Dagblad. De ploeg is onverslaanbaar, want er volgen vier overwinningen op rij. De UVS-lopers zijn jarenlang grote sporthelden in Leiden. De zilveren estafettestok die in 1932, nadat UVS deze voor de derde maal heeft gewonnen, definitief in ons bezit komt, heeft nog steeds een ereplaats in de prijzenkast van onze vereniging. In 1985, als het jubilerende AV Holland een eenmalige jubileumloop ‘Dwars door Leiden’ organiseert, gebruikt de UVS-ploeg, met ondermeer Theo van Seggelen, Hans van Eygen en Aad Neuteboom binnen de gelederen en Wim van Loef in de rol van ploegleider Wim Wijting, de originele zilveren estafettestok.

Einde van een tijdperk 

Na de grote successen in de ‘Dwars door Leiden’ blijkt langzamerhand dat de echte toptijd van de atletiekafdeling voorbij is. Ook Sam Meerburg heeft zijn beste tijd gehad. Incidenteel worden nog enkele kleine successen geboekt, maar als in de na-oorlogse jaren de grote animator Wim Wijting naar Haarlem verhuist, is het met de groei en bloei van de atletiekafdeling bij UVS gedaan. Na enkele jaren van afwezigheid wordt, op initiatief van de heer Coers, in 1954 weer deelgenomen aan de ‘Dwars door Leiden’. Met twee ploegen maar liefst. Nog eenmaal maakt UVS haar faam in dit belangrijke Leidse sportevenement waar. Het eerste team legt bij de ‘niet specifieke atletiekverenigingen’ beslag op de eerste plaats. In 1959 wordt de atletiekafdeling definitief opgeheven.

Cricket bij UVS

Het is zo onderhand ruim vijftig jaar geleden dat er voor het laatst tijdens de zomermaanden op de UVS-velden in het wit geklede figuren rondliepen. Dat waren geen umpires van het Australian Football en ook geen ontsnapte kippenslagers, maar beoefenaren van de edele cricketsport. En omdat het cricket gedurende zo’n dertig jaar een belangrijk onderdeel van het clubleven van UVS was, verdient het ook op deze webpagina’s natuurlijk de nodige aandacht.

Op 25 juni 1922 wordt onder de naam LCC een cricketclub opgericht door de heren Heemskerk, Segaar en Metsch. Door financiële nood gedwongen en het feit dat verscheidene UVS-ers in die beginperiode reeds de cricketsport beoefenden, lukt het Cor Metsch om zijn

clubje bij UVS onder te brengen. In de zomer van 1937 wordt LCC “ingelijfd” bij UVS en gaat men een contributie van 15 cent (uiteraard nog die van de gulden) per week heffen voor die cricketers die geen lid van UVS waren. UVS-ers kunnen gratis de cricketsport beoefenen. Het is nu bijna niet meer voor te stellen, maar in de bloeiperiode van LCC aan de Wassenaarseweg, waar UVS dan zijn terreinen en opstallen heeft, is het geen uitzondering als tijdens belangrijke wedstrijden enige honderden toeschouwers het veld omzomen. En die supporters blijven als het ware het gehele jaar betrokken bij de club; staan ze in de wintermaanden langs de lijn bij UVS, zijn ze 's zomers weer bij LCC te vinden. Vele jaren bepalen de gebroeders Piet en Ton Kantebeen het gezicht van LCC. Zowel in de voetbalsport als het cricket zijn beiden uitblinkers. Verder zijn de gebroeders Frans en Aat van Es, Jan Hop, Nico Schouten en Theo Stikvoort in die periode de meest aansprekende spelers. Maar de man aan wie LCC het meest te danken heeft, is natuurlijk Cor Metsch, de man van het eerste uur.

Hij is degene die de touwtjes in handen houdt; hij zorgt voor de noodzakelijke aanvulling van de selectie en is in hoge mate verantwoordelijk voor de goede sfeer binnen de club. Een propagandist pur-sang.

Helaas zet zich na zijn overlijden een neergaande lijn in, zowel op sportief als op organisatorisch gebied. In het begin van de jaren zestig is al te zien dat LCC het erg moeilijk gaat krijgen. Het betaalde voetbal bij UVS is dan op sterven na dood. De financiële steun van die zijde wordt steeds kleiner. Aanvulling van noodzakelijk nieuw materiaal wordt steeds vaker uitgesteld en bovendien loopt de belangstelling voor die mooie cricketsport zodanig terug, dat men met een selectie van zo’n veertien man de competitie moet afwerken. Dat personeelsgebrek wordt alleen nog maar erger als in de jaren zestig ook nog het verschijnsel “buitenlandse vakantie” zijn intrede doet. Als LCC dan geregeld zeer incompleet haar wedstrijden moet afwerken, komt het einde in zicht. Het is geen haalbare kaart meer en in 1965 wordt daarom, met pijn in het hart, besloten de cricketsport binnen UVS te beëindigen. Het opheffen van LCC wordt nog lang daarna door vele oudere UVS-ers en oud LCC-ers als een zeer groot gemis ervaren: het cricket werd sindsdien bij UVS nooit meer beoefend. Jammer, maar helaas de realiteit, want er werd veel plezier aan het cricketen beleefd. Cricketer Henk Laman herinnert zich jaren later: “Ik zie ons nòg zitten aan de lunch bij HCC in Den Haag. Sommige van onze jongens in korte broek, pakje brood met een flesje chocomel voor zich, en aan de andere kant van de tafel onder anderen Molly Geertsema, wethouder Dankelman en Jonkheer Snoeck.

1982 - heden

1982

Hoewel UVS op dat moment in diepe rouw is gedompeld, weet men de club te vinden als het gaat om de ondersteuning bij het organiseren van evenementen. Op 5 juni 1982 wordt bij zomerse temperaturen een voetbaltoernooi georganiseerd ten bate van Unicef. Een keur van celebrities komt opdraven om hun wedstrijdjes te komen spelen. De afsluiting van de goedbezochte dag vormt een wedstrijdje tussen politici en hoogleraren, waarvoor toenmalig burgemeester Cees Goekoop, mr. Pieter van Vollenhoven en HKH Prinses Margriet acte de présence geven. De wedstrijd wordt een aantal keren onderbroken als Unicef-ambassadeur Danny Kaye tot grote hilariteit van de toeschouwers geblesseerden van het veld meent te moeten halen.

Aan het begin van het seizoen 1982-1983 zijn de verwachtingen hoog gespannen. Niemand binnen de vereniging twijfelt eraan of het 1^ste elftal gaat binnen de kortste keren het verloren gegane terrein weer goedmaken. “In de Hoofdklasse, daar hoort het 1^ste elftal van een club als UVS thuis”, wordt in den brede binnen de club gevoeld en geroepen. De versterkingen mogen er ook zijn: spelers met ervaring in het betaalde voetbal doen hun intrede, zoals Theo van Seggelen, Leen de Goey, Bert Jansen en Ton Kamphues, en een aantal jonge talenten breekt door, zoal Hans van Leeuwen en Mario Faber. Later komen talenten als Arthur van Orssagen en Hans de Kruys daar nog bij. Ondanks een uitstekend begin (UVS-Gouda 7-0) gaan de resultaten gaandeweg tegenvallen. Aan het einde van het seizoen blijven we onder trainer Gérard Désar teleurstellend in de tweede klasse steken. Het betekent het afscheid van clubicoon Désar als trainer. Hoewel het bestuur de verbintenis met hem nog had verlengd, komen er signalen vanuit de groep dat de chemie tussen trainer en groep weg is. Het definitieve einde komt wanneer de hoofdmacht bij Olympia tegen een volkomen onnodige 4-0 nederlaag aan loopt. Désar stelt dan na een negenjarige loopbaan als hoofdtrainer van onze vereniging het clubbelang voorop en vraagt het bestuur zijn contract te ontbinden.

Vrouwenvoetbal

Er werd aanvankelijk wat lacherig tegenaan gekeken, aan het begin van de jaren ’80 van de vorige eeuw, toen ook meisjes en vrouwen deel gingen uitmaken van het onderlinge toernooi van UVS. Voor de statistici onder ons, op dat moment blijken er in Nederland al 21.724 meisjes en vrouwen op geregelde basis tegen een bal te trappen. Via een damestrimgroep onder leiding van Piet Hansen jr. en Frans de Jong, die eind 1982 van start gaat, kunnen uiteindelijk aan het begin van het seizoen 1983 - 1984 een dames-seniorenelftal en een juniorenzevental voor de competitie van de 3^de klasse worden ingeschreven. Nog voor de winterstop van dat seizoen dient zich een tweede seniorenteam aan. In 1984 besluit de algemene ledenvergadering dat de damescommissie zich officieel damesafdeling mag gaan noemen. De groei van het vrouwenvoetbal bij UVS is gestaag. UVS-dames is in de 23 jaar van haar bestaan een bloeiende afdeling met een geheel eigen cultuur geworden zonder een clubje binnen de club te zijn. UVS-vrouwenvoetbal, het is niet meer weg te denken.

1983, kampioenschap en promotie

Aan het begin van het seizoen 1983-1984 komt de Haagse oefenmeester Melbi Raboen naar UVS en begint er een glorieuze periode. Het UVS-bestuur breekt met zijn benoeming met de traditie om op de post van hoofdtrainer een clubgenoot aan te stellen; zijn voorgangers op die positie waren in het verleden ras-UVS-ers geweest, zoals de legendarische Piet Kantebeen, Wally van Schooten en Gérard Désar. Feit is dat in het seizoen daarvoor in de 2^de klasse het Haagse ADO onder Raboen erg veel indruk had gemaakt. Een frisse blik dus, een andere kijk op voetbal. Dat wordt ook duidelijk als we naar het aantal boekingen kijken waar veel spelers tegenaan lopen. Er wordt uitstekend gevoetbald, maar waar nodig dus ook aan de forse kant.

In dat seizoen is UVS oppermachtig in de tweede klasse. Geheel volgens het gewenste scenario wordt UVS 1 kampioen en promoveert het weer naar de 1^ste Klasse. De vereniging begint zich al weer een stukje beter te voelen in haar jubileumjaar, ter gelegenheid waarvan ook het fotoboek “UVS, 70 jaar in beeld” wordt uitgegeven.

1985, nieuwe kantine en kleedkamers

Vanaf het begin van de jaren zestig, om preciezer te zijn 22 oktober 1960, is UVS bewoner van De Kikkerpolder, na in 1914 te zijn begonnen op een veldje aan de Magdalena Moonsstraat, daarna te hebben verbleven op de Lage Mors(ch)weg, de Kanaalweg en de Wassenaarseweg. Maar sedert die datum hadden we het moeten doen met houten gebouwen. De oudere generaties UVS-ers nog zullen zich nog herinneren te hebben gedoucht met gasmuntjes. Voor die tijd was De Kikkerpolder met zijn houten opstallen een luxe. Zo’n twintig jaar later blijkt UVS te groot geworden; van de gebouwen is inmiddels een zodanig uitputtend gebruik gemaakt dat vernieuwing hoogst noodzakelijk is geworden. Als na een gedegen onderzoek blijkt dat renovatie geen haalbare kaart is, wordt het besluit genomen om tot nieuwbouw over te gaan. Op 1 april 1985, één en zeventig jaar na de oprichting, is het zover als wethouder Dick Tesselaar met een shovel de spreekwoordelijke eerste spade de grond in steekt. Tegenslagen zijn er natuurlijk ook, want dat schijnt zo bij bouwend Nederland te horen. Zo was er aanvankelijk in voorzien de bestaande bestuurskamer op te nemen in de nieuwbouw. Helaas steken de slopers daar een stokje voor als een al te enthousiaste werkman met z’n graafwerktuig een flinke hap uit het dak neemt. Ook wil men het karakteristieke puntdak van onze oude kantine behouden. Helaas blijkt het zodanig te zijn aangetast, dat ook dat plan sneuvelt: we moeten het nu met een plat dak doen. Al met al ziet de penningmeester zich door deze aanpassingen van het bestek ook nog eens geconfronteerd met een aardig gat op zijn begroting. Ondanks de tegenslagen verloopt de bouw vlot, wat blijkt als al op 6 september 1985 de officiële opening kan worden verricht door toenmalig burgemeester Cees Goekoop. Het is feest bij UVS, als blijkt dat we de beschikking hebben gekregen over een heus voetbalpaleis en kleedkamers met vloerverwarming.

1984 / 1986, terug naar de Hoofdklasse

In seizoen 1984-1985 zijn we weliswaar lang titelpretendent, maar zorgt wisselvalligheid ervoor dat we meer punten verspillen dan wenselijk. Toch eindigt UVS 1 het seizoen met een alleszins verdienstelijke derde plaats achter RVC en DFC. Seizoen 1985-1986 starten we op identieke wijze als in de twee voetbaljaargangen daarvoor, namelijk met puntverlies. We worden door Blauw Zwart met 1-2 nog even op de feiten gewezen. Al snel wordt echter duidelijk dat de tegenstanders in de 1^ste Klasse B in UVS een wel heel serieuze titelkandidaat moeten zien. Al vallen er natuurlijk ook weer de nodige uitglijders op te tekenen. Op Koninginnedag 1986 moeten we naar Nieuwenhoorn, op dat moment tweede op de ranglijst. De voorbereiding wordt professioneel ter hand genomen als al vroeg vanuit Leiden richting koffietafel vertrokken wordt. Vervolgens gaat de selectie het strand op voor een wandeling om de koppies eens lekker leeg te maken. En dan richting Nieuwenhoorn, dat onder aan de dijk over een stadionnetje á la Quick Boys blijkt te beschikken dat ook nog eens afgeladen vol is gelopen voor de topper tegen UVS. Of het nu voorjaarsmoeheid of zomerloomheid was - het was die dag een graadje of 20 - of de mannen waren overgeconcentreerd, in ieder geval bindt Nieuwenhoorn ons met onvervalst “sturm und drang-voetbal” met 2-0 aan de zegekar. Kansloos. De week daarop verliest UVS 1 ook nog eens van Papendrecht met dezelfde cijfers. Raboen heeft echter voldoende veerkracht in het team weten te brengen, want de volgende drie wedstrijden worden overtuigend gewonnen. Op 25 mei 1986, de laatste speeldag van het seizoen, beleven we een voetbalthriller. UVS staat gedeeld eerste met Papendrecht. Wij krijgen degradatiekandidaat HOV op bezoek en Papendrecht moet naar het sterke Xerxes, dat pas kort daarvoor in de strijd om het kampioenschap had moeten afhaken. UVS doet wat het moet doen: in een uitstekende wedstrijd wordt HOV met 3-0 geen enkele illusie geboden dat het nog langer in de 1^ste Klasse kan blijven; het is nu hun beurt om een stap terug te doen. De uitslag van Xerxes-Papendrecht laat dan een paar minuten op zich wachten, maar het feest barst los als voorzitter Bart van Leeuwen bekend maakt dat die wedstrijd is geëindigd in 1-1. UVS 1 is kampioen van de 1^ste Klasse B en promoveert naar de Hoofdklasse. Het verloren gegane terrein is heroverd.

UVS manifesteert zich overigens niet alleen met het eerste elftal op het prestatieve vlak goed in dat seizoen. Dat blijkt wel als onze Regionale A-jeugd zich plaatst voor de Landelijke Jeugdcompetitie en UVS 2 ook kampioen is geworden.

1987, sponsoring

Ook in 1987 is in de amateur-topsport het begrip professionalisering een al niet meer weg te denken fenomeen. Vanuit die gedachte komt de toenmalige Stichting Vrienden van UVS op het idee om aan de leden van de A-selectie een auto ter beschikking te stellen. (Lees: de spelers werd de mogelijkheid geboden een auto te leasen tegen een verlaagd tarief.). Wij weten het niet, maar denkend aan de concurrentie in onze directe omgeving zou het zomaar kunnen zijn dat genoemde stichting hiermee ook aan klantenbinding heeft willen doen. In Grand Hotel Huis ter Duin in Noordwijk worden op 8 september 1987 16 Opels Kadett aan de spelers overhandigd, een gelegenheid die door sponsor en hoteleigenaar Gé Noorlander ter beschikking was gesteld. Waarschijnlijk niet geheel toevallig viel de overdracht samen met een bijeenkomst van de selectie van het Nederlands Elftal, dat in die dagen onder leiding stond van Rinus Michels, en de generatie Gullit, Van Basten en Rijkaard cs. herbergde die in 1988 Europees kampioen zou worden. En zo kon het dus gebeuren dat fotograaf Loek Zuyderduin de officiële overhandiging van de autosleutels door Marco van Basten aan Hans de Kruys kon vastleggen. In de club zelf zijn de meningen verdeeld. Er is een kamp dat vindt dat men de jongens nu toch wel wat teveel in de watten legt, en er zijn er die menen dat het een gepaste beloning is voor de opofferingen die de spelers zich zelfs al op dit niveau moeten getroosten. Penningmeester Herman Vermeer hoefde in elk geval niet meer voor iedere uitwedstrijd een bus te huren. Het zal hem goed hebben gedaan. Op ons sportpark werden bij de thuiswedstrijden de Opeltjes keurig naast elkaar ter hoogte van de hoofdingang opgesteld, onder het reclamebord van sponsor Het Motorhuis. En wie goed naar de foto’s van deze wagens kijkt, ziet daar ook nog eens als derde sponsor verzekeraar Crab op staan. (En uiteraard zijn we alle andere sponsors van UVS uit die tijd even erkentelijk voor hun steun, maar die namen niet deel in het autoproject.) Professionalisering, niet meer weg te denken dus. Daar dacht de KNVB daar toch nog ietsjes anders over. In februari 1988 komt de tuchtcommissie van de bond tot de conclusie dat leaseconstructie (die in de volksmond “de opel-affaire” is gaan heten) in strijd is met de amateurbepalingen en onmiddellijk dient te worden beëindigd. Dit op straffe van zware schorsingen voor spelers en bestuur. Ook het oordeel van de beroepscommissie valt in het nadeel van UVS uit. Aan een interessant sponsorexperiment komt een eind.

1989

In januari 1989 worden A-selectiespelers Mario Faber en Hans van Leeuwen geselecteerd voor de eindronden van het eerste officiële wereldkampioenschap Futsal (dan nog “Five-a-side” en in de volksmond gewoon zaalvoetbal geheten), die in 1989 in Nederland worden gehouden. Na een toernooi waarin wisselvallig wordt gepresteerd, en de aanwezige UVS-ers te weinig in de basis worden opgesteld, wordt toch de finale bereikt. In die finale wordt Oranje echter met 2-1 verslagen door Brazilië. Ook de huidige Futsal-bondscoach Vic Hermans maakte deel uit van dat team.

Op 1 april 1989 viert onze vereniging op grootse wijze haar 75-jarig bestaan in Grand Hotel Huis ter Duin. Kosten noch moeite zijn gespaard om het de UVS-bevolking naar de zin te maken. In verscheidene zalen van het hotel is voor vertier en artiesten gezorgd, variërend van een dansorkestje tot een disco in de kelder. Voor vervoer naar en van Noordwijk is gezorgd.

Op 22 april is de Kikkerpolder met 10.000 man weer eens ouderwets uitverkocht als Oranje voor een oefenwedstrijd bij UVS op bezoek komt ter voorbereiding op de WK-kwalificatiewedstrijd tegen West-Duitsland. Hoewel met 5‑0 wordt verloren, maakt UVS een uitstekende indruk.

Helaas moeten we aan het einde van het seizoen 1988-1989 alweer afscheid nemen van de Hoofdklasse na met 0-1 van AFC te hebben verloren. Op het Leidse vlak doet UVS positief van zich spreken door de eindstrijd van de Leidsch Dagbladcup met 2-1 van Katwijk te winnen.

G-Voetbal bij UVS

Eind jaren ‘80 richt de KNVB aan alle verenigingen het verzoek om voetbal voor lichamelijk en verstandelijk gehandicapten te integreren in de KNVB. Uiteraard wil UVS zich aan dat verzoek niet onttrekken, en gaat een aantal enthousiaste UVS’ers het G-voetbal bij UVS opstarten. Wijlen Dick Kikkert is de grote animator hierbij. Hij weet in korte tijd de zaak op de rails te zetten. Dit doe je niet zomaar; daar zijn kennis en inzicht bij nodig. Nu was een aantal vrouwen van bestuursleden al als vrijwilligster betrokken bij VTV/Centrum Club ‘58 - in de Leidse volksmond: “Club ‘58” - en de meeste bestuursleden waren zelfs donateur. De contacten waren er dus al. (Voor de niet ingewijden onder u: Club ‘58 is een stichting die zich bezighoudt met de vrijetijdsbesteding voor mensen met een beperking door middel van activiteiten van uiteenlopende aard, zoals zwemmen, korfbal, judo, fotografie, computeren, dansen, kookcursussen, toneel, wandelen, muziek, enzovoorts.) Nogmaals, ervaring en know-how zijn belangrijke onderdelen in de omgang met deze doelgroep. Gelukkig komen de nodige begeleiders mee met de voetbalgroep. De voetballers worden dus lid van UVS maar blijven ook lid van Club ’58. Dit samenwerkingsverband bestaat tot op de dag van vandaag nog en functioneert prima. De overgang naar UVS betekent voor de jongens zelf een grote vooruitgang, zowel technisch als qua organisatie. Ze kunnen gaan spelen en trainen op een heuse voetbalaccommodatie en gaan deelnemen aan door de KNVB georganiseerde competitie- en bekerwedstrijden. Was er aanvankelijk een proefperiode van één jaar afgesproken, inmiddels is deze afdeling, een prachtige groep voetballers, niet meer weg te denken bij onze club, en behoort UVS met 3 G-teams bij de grootste op dit gebied in Nederland. De G’s spelen hun wedstrijden door bijna het gehele district West 2 van de KNVB. In Den Haag, Gouda, Vlaardingen, Schiedam, Rotterdam, Alphen a/d Rijn, Naaldwijk, Pijnacker, Zinkweg, Noordwijk en Barendrecht. Kortom, een behoorlijk groot gedeelte van Zuid-Holland. Bij het vervoer naar uitwedstrijden is men dan ook afhankelijk van goedwillende ouders en UVS’ers. En dat is wel eens een uitdaging gebleken, want het vervoersaanbod is helaas niet altijd toereikend. Meestal lukt het echter met wat improvisatie redelijk goed. Naast competitie- en bekerwedstrijden houden we de spelers en speelsters zoveel mogelijk bezig in de zogenaamde stille periodes, zoals de winterstop. De G’s worden dan ingeschreven voor veld- en zaalvoetbaltoernooien. Verder wordt jaarlijks aan het eind van het seizoen een uitgaansdag georganiseerd, waarin een eredivisiewedstrijd wordt bezocht. Op die dag gaan dan ook zo’n twintig vrijwilligers mee, die het gehele jaar belangeloos hun medewerking verlenen. Hierbij valt te denken aan de chauffeurs, trainers, scheidsrechters, kledingwassers et cetera. In de maand mei wordt ons tweedaagse UVS G-toernooi afgewerkt, met op de dinsdagavond de voorronden en op vrijdag de grote finaleavond, die dan wordt afgesloten met de prijsuitreiking: de Johan Kwestro Wisselbokaal aan de winnaar en de Dick Kikkert Trofee voor de meest waardevolle UVS G-voetballer van het afgelopen seizoen. Dan is er tot slot ook nog een knallende disco in onze kantine. Hierbij zijn niet alleen de voetballers aanwezig, maar traditiegetrouw ook de discogangers van Club ’58. Behalve van de inzet van vele vrijwilligers, is zo’n G-afdeling uiteraard ook afhankelijk van goedwillende sponsors. Al dit soort evenementen moeten natuurlijk ook financieel mogelijk worden gemaakt. Aan de werving van sponsors wordt dan ook continu gewerkt. Onze G-voetballers wonen zelfstandig (al of niet begeleid), bij ouders of in GVT’s (gezinsvervangende tehuizen) en variëren in leeftijd van 15 tot 55 jaar. De goed bezochte en enthousiast beleefde trainingen worden gehouden op ons complex (kunstgras) en wel op woensdagavonden van 19.30 tot 20.30 uur. De wedstrijden zijn meestal op zaterdag. Het is hierboven al gemeld, de G-afdeling is niet meer weg te denken bij UVS. Het beste merk je dat doordat je niet merkt dat ze er zijn. Zelfs hebben de G’s op dit moment een eigen reporter bij het clubblad. Kortom, het is een prachtige en volledig geïntegreerde groep voetballers die helemaal bij UVS hoort!

1989

Wat het eerste elftal betreft, is het verblijf in de eerste klasse B gelukkig van korte duur. Al aan het einde van het seizoen 1989-1990 keert het terug in de Hoofdklasse, na Hermes DVS met 3-8 te hebben afgestoft. Helaas zal het verblijf in de Hoofdklasse van het eerste elftal heren zondag van korte duur blijken te zijn. Aan het einde van het seizoen 1990-1991 wijst - opnieuw - het Amsterdamse AFC UVS terug naar de eerste klasse, dit keer met 3-0. Opsteker voor een vereniging die er toch vaak in slaagt vanuit zijn jeugd voor een belangrijk deel het eerste elftal te vullen is de promotie van de Landelijke A-jeugd naar de hoogste jeugdklasse dat seizoen.

Zaterdagvoetbal

Het zaterdagvoetbal was van 1963 tot 1972 een niet weg te denken (representatief) onderdeel van onze club. In dat jaar 1972 echter, ziet het bestuur problemen opdoemen. Het zaterdagvoetbal werd om een aantal redenen een te grote concurrent gevonden voor het zondagvoetbal en onze jeugdafdeling. Op een zeer bewogen buitengewone ledenvergadering van 8 mei 1972 (waarvan uitgebreid verslag in het Leids Dagblad!) wordt het bestuursvoorstel tot afschaffing met 75 tegen 69 stemmen aangenomen. In 1994 doet het bestuur een voorstel tot wederinvoering om een bepaalde groep spelers voor de club te behouden, maar ook om überhaupt een breder pakket te kunnen aanbieden. Zij die niet op de zondag willen spelen, en toch bij UVS willen voetballen, kunnen nu dus ook op de zaterdag bij ons terecht. Begrijpelijk is het natuurlijk ook dat de jeugdcommissie het idee van de hand wijst. Was het zaterdagvoetbal in 1972 al afgeschaft onder meer omdat het de florerende jeugdafdeling in de weg zat, dan valt nu natuurlijk niet goed in te zien waarom dat nu na de herinvoering niet het geval zou zijn. Toch worden de argumenten van het bestuur door de vergadering van groter gewicht gevonden dan die van de jeugdcommissie. Na een levendige discussie wordt dan ook door de vergadering besloten het zaterdagvoetbal opnieuw bij UVS in te voeren

1994 / 2001

Een stukje verenigingsfolklore: op Oudejaarsavond 1994 wordt in de kantine de fotogalerij geopend. We spreken dan niet van 31 december, maar 31 maart. Binnen UVS wordt 31 maart Oudejaarsavond genoemd, omdat de club op 1 april (1914) als Achilles werd opgericht. Op 1 april 1994 viert UVS dan ook haar 80-jarig bestaan. Een lang gekoesterde wens van de mensen die zich binnen de vereniging bezighouden met haar geschiedenis gaat in vervulling als de fotogalerij tot permanente tentoonstelling in onze kantine wordt gepromoveerd.

Dat UVS de nodige veerkracht heeft, wordt duidelijk als het eerste elftal op 15 mei 1994 opnieuw kampioen wordt van de eerste klasse, door met 2-0 te winnen van RVC.

Aan het einde van het seizoen 1994-1995 is het al weer uit met de pret voor “Zondag 1”. Een vernieuwde selectie kan het in de hoofdklasse niet bolwerken. Nadat met 0-0 tegen Tonegido gelijk is gespeeld, is degradatie weer een feit. Het seizoen 1995-1996 wordt doorgebracht in de eerste klasse. Aan het einde van het seizoen daarop moet een beslissingswedstrijd worden gespeeld tegen Hilversum, de winnaar van de nacompetitie van de eerste klasse A. Op het veld van FC Lisse is UVS met 3-2 te sterk en keert het weer terug naar het hoogste niveau.

Ook bij de dames is er succes. Dames 1 wordt in 1995 voor het eerst kampioen. Ook op een ander vlak doen we van ons spreken. Zoals ook elders te lezen is, heeft UVS een florerende G-afdeling. De begeleiders van onze G’s worden in 1999 winnaar van de “Co Verhoogtprijs voor vrijwilligers”. Zoals u eveneens elders kunt lezen, is UVS geregeld aan de beurt wanneer het gaat om het organiseren van evenementen. Op 23 mei 2000 is UVS 1 oefenpartner voor Jong Oranje (ofwel het Olympisch elftal). Jammer is dan weer wel dat na een verblijf van vier seizoenen in de hoofdklasse UVS 1 in mei 2001 opnieuw afscheid moet nemen van het hoogste niveau.

Ieder seizoen zijn vrijwilligers bezig om onze accommodatie in goede staat te houden. Hulde uiteraard voor hun inzet. Nu hebben de velden bij UVS geen beste naam, een nachtje regen levert steevast een kleine overstroming op en een afgelasting. Het is iets waar die vrijwilligers niets aan of tegen kunnen doen. Vandaar dat UVS ook bijzonder gelukkig is met de aanleg van een kunstgrasveld, dat vrijwel altijd bespeeld kan worden. UVS heeft er de primeur voor Leiden mee. Het wordt op 1 september 2001 door toenmalig wethouder Alexander Pechtold geopend.

2002 / 2003

Terug naar het damesvoetbal, want daarmee gaat het prestatief gestaag opwaarts. Zo doen ze van zich spreken als Dames 1 op 25 mei 2002 op de terreinen van RVC’33 met 3-2 de Afdelingsbeker wint tegen MVV’27. In de competitie doen ze ook steeds goed mee, wat aan het einde van het seizoen 2002-2003 resulteert in promotie van ons Eerste Dameselftal naar de 1^ste klasse.

Op 28 juli 2003 viert UVS de opening van zijn jubileumjaar met een wedstrijd tegen eredivisionist Roda JC (1-5, doelpunt UVS van Marco Akerboom). Evenementen? Ze blijven maar komen. In het kader van de kwalificatie voor het Europees kampioenschap wordt op 10 maart 2004 op ons complex de dames-oefeninterland Nederland-Ierland gespeeld, uitslag 6-0.

Een nieuwe voorzitter, een nieuw erelid en een nieuwe erevoorzitter

Had hij al eerder te kennen gegeven toch echt aan zijn laatste ambtstermijn te zijn begonnen, tijdens de algemene ledenvergadering van 30 oktober 2006 is het dan zover. Na gedurende 25 jaar UVS op meer dan uitstekende wijze te hebben geleid en gediend, treedt voorzitter Bart van Leeuwen terug. Hij wordt opgevolgd door Huub de Veld. Nog tijdens diezelfde vergadering vindt er nog zo’n typisch stukje UVS-folklore plaats. Voorzitter De Veld meldt de dan net ambteloos geworden burger Van Leeuwen dat er telefoon voor hem is in de bestuurskamer. Als Bart terugkeert, merkt hij dat De Veld de vergadering heeft voorgesteld om hem tot erelid én erevoorzitter van UVS te benoemen. Iets waar de vergadering met een donderend applaus unaniem mee heeft ingestemd. Bart van Leeuwen is ná Lolkes de Beer en Wondergem de derde erevoorzitter in de geschiedenis van de club.

Op 1 april 2008 bestaat UVS 94 jaar. Zonder overdrijving durven we te stellen dat we een springlevende vereniging zijn.